Morice, Easy Greek Stories: 63. ὁ Ἀπόλλων καὶ ὁ Μαρσύας

     ἡ Ἀθηνᾶ τέως μὲν (τέως : ἕως) τὴν αὐλητικὴν (sc. τέχνην) ἐμελέτα (μελετάω : ποιῶ τι πολλάκις, ἵνα ἔμπειρος γίγνωμαι)· ἔπειτα δὲ τοὺς αὐλοὺς ἀπέρριψεν (ἀπορρίπτω· ἀποβάλλω), αἰσθομένη αὐτοὺς στρεβλοῦντας (στρεβλός < στρέφω ) τὸ στόμα, καὶ ἄμορφον τὴν ὄψιν ποιοῦντας.

Mirón, Atenea y Marsias, copia romana del original griego, 450 aC, Musei Vaticani (Sailko)

      τούτους δὲ τοὺς αὐλοὺς εὑρὼν Μαρσύας τις ἐς τοσοῦτον ἐσεμνύνετο (σεμνύνεσθαι· μέγα φρονεῖν), ὥστε ἦλθεν ἐς ἔριν τῷ Ἀπόλλωνι περὶ μουσικῆς. καὶ ἠγωνίσαντο (< ἀγών) συνθέμενοι (συντίθημι), ἐφ’ ᾧ ὁ νικήσας διαχρήσεται (διαχράομαι· ἀποκτείνω) τὸν ἡσσηθέντα (νικάω ↔ ἡσσάω).

 

Marsias y Apolo, Lekanis de figuras rojas de Paestum, s. IV aC, Museo del Louvre

 κρίσεως οὖν γιγνομένης, ὁ μὲν Ἀπόλλων λαβὼν τὴν κιθάραν ᾖδεν (ᾄδω), ἐκέλευσε δὲ τὸν Μαρσύαν ταὐτὸ ποιεῖν. ἐπειδὴ δὲ οὐκ ἐδύνατο, τοῖς δὲ αὐλοῖς δι’ ἀμουσίαν οὐκ εὖ ἐχρῆτο, ὁ Ἀπόλλων εὑρέθη κρείσσων. ἀνακρεμάσας (ἀνακρεμάννυμι) οὖν τὸν Μαρσύαν ἐκ πίτυός τινος, καὶ τὸ δέρμα περιελὼν (περί+αἱρέω), οὕτως ἐκεῖνον ἀπέκτεινεν.

Marsias desollado, Escultura romana, s. I-II dC, Museo del Louvre

 

Hymnus natalicius a Romano Melodo conscriptus et a Divna Ljubojević pulcherrime cantatus

Ἡ Παρθένος σήμερον τὸν Ὑπερούσιον τίκτει

καὶ ἡ γῆ τὸ σπήλαιον τῷ Ἀπροσίτῳ προσάγει.

 Ἄγγελοι μετὰ ποιμένων δοξολογοῦσι,

Μάγοι δὲ μετὰ ἀστέρος ὁδοιποροῦσι.

δι’ἡμᾶς γὰρ ἐγεννήθη Παιδίον νέον, ὁ πρὸ αἰώνων Θεός.

 

Divna Ljubojević - Ἡ Παρθένος σήμερον

Virgo hodie Supersubstantialem parit
et terra speluncam Inaccessibili offert
Magi vero post stellam iter faciunt
Angeli cum pastoribus gloriam Dei proclamant.
Propter nos enim Puer novus est natus, Deus qui est ante saecula. 

Hymnus natalicius

Τί σοι προσενέγκωμεν Χριστέ, ὅτι ὤφθης ἐπὶ γῆς ὡς ἄνθρωπος δι’ ἡμᾶς;

 ἕκαστον γὰρ τῶν ὑπὸ σοῦ γενομένων κτισμάτων, τὴν εὐχαριστίαν σοι προσάγει·

            οἱ Ἄγγελοι τὸν ὕμνον,

            οἱ οὐρανοὶ τὸν Ἀστέρα,

            οἱ Μάγοι τὰ δῶρα,

            οἱ Ποιμένες τὸ θαῦμα,

            ἡ γῆ τὸ σπήλαιον,

            ἡ ἔρημος τὴν φάτνην·

             ἡμεῖς δὲ Μητέρα Παρθένον·

                     ὁ πρὸ αἰώνων Θεὸς ἐλέησον ἡμᾶς.

[Ιδιόμελον Εσπερινού Χριστουγέννων (ήχος β’)]

 

Quid afferamus tibi, Christe, quod in terra ut homo apparuisti pro nobis:

Nam unaquaque a te facta creatura, grates tibi agit:

            Angeli hymnum,

            caeli sidera,

            magi dona,

            pastores admirationem,

            terra speluncam,

            desertus praesepium,

            nos autem Virginem Matrem:

            Deus qui es ante saecula, miserere nobis