lunes, 15 de julio de 2019

Morice, Easy Greek Stories, 121. Duelo singular entre un Macedonio y un Ateniense (3/4)

     δὶς δε ἐλασσωθεὶς (ἐλασσόω, ἠσσάω Pas. ↔ νικάω Act.) ὁ Μακεδὼν ἔ-μελλεν ἤδη σπάσεσθαι τὸ ξίφος (Lat. ensem nudare

     προ-πηδήσας δὲ ἐκεῖνος κατ-έ-λαβε τῇ μὲν ἐυωνύμῳ (εὐωνύμη: ἀριστερά ↔ δεξιά [χείρ]) τὴν ἔλκουσαν τὸ ξίφος χεῖρα, τῇ δὲ δεξιᾷ τὸν ἀντίπαλον κινήσας ἐκ τῆς βάσεως ὑπ-ε-σκέλισεν.

ὑποσκελίζω - Lat. supplanto

     ὁ μὲν οὖν ἔ-κειτο πεσὼν, ὁ δὲ ἐπι-βὰς ἐπὶ τὸν τράχηλον τῷ ποδὶ, καὶ τὸ ῥόπαλον ἀνα-τεινάμενος, ἀν-έ-βλεψε πρὸς τοὺς θεωμένους.

τράχηλος

     ἀν-ε-βόησε τοίνυν πρὸς ταῦτα τὸ πλῆθος, διὰ τε τὸ παράδοξον τοῦ πράγματος, καὶ τὴν τοῦ ἀνδρὸς ὑπερ-βάλλουσαν ἀρετήν.

     ἔπειτα δὲ κελεύει αὐτὸν ὁ βασιλεὺς τὸν Μακεδόνα ἀφ-εῖναι (ἀφίημι· ἐάω ἀπήλθειν), καὶ δια-λύσας τὸν ἀγῶνα ἀπ-αλλάσσεται (ἀπαλλάσσομαι· ἀπέρχομαι) ἀγανακτῶν.

     ὁ δὲ Διώξιπος ἀφ-εὶς (ἀφίημι) τὸν πεπτώκοτα ἀπ-ῄει (ἄπειμι) οἴκαδε ἐ-στεφανωμένος.

lunes, 1 de julio de 2019

Morice, Easy Greek Stories, 120. Duelo singular entre un Macedonio y un Ateniense (2/4)

     προῆλθεν οὖν ἐς τὸν ἀγῶνα ὁ μὲν Μακεδὼν πολυτελέσιν (πολυτελής:  pretiosus ↔ εὐτελής: vilis) ὅπλοις κεκοσμημένος, ὁ δὲ ᾿Αθηναῖος γυμνὸς ὑπ-αληλιμμένος (< ἀλείφω· χρίω cfr. χριστὸς: unctus), ἔχων πῖλον* σύμμετρον (ἐπιεικές· congruum, aptum). 

πῖλος

     ἐ-θαύμαζον δὲ οἱ θεώμενοι πάντες ὁρῶντες ἀμφοτέρων τὴν ῥώμην, ὡσπερ-εὶ θεομαχία τις μέλλοι γίγνεσθαα καὶ ὁ μὲν Κόραγος λόγχην (· δόρυ, ἄκων) εἶχε καὶ σάρισαν Μακεδονικὴν καὶ ξίφος, ὁ δὲ Διώξιππος ῥόπαλον μόνον·

ῥόπαλον


     ὥστε τοῦ μὲν τῷ Ἄρει ὅμοιοτάτη ἡ ὅπλισις ἦν, τοῦ δὲ τῷ Ἡρακλεῖ. 

File:Relief Heracles cour Carree Louvre.jpg - Wikimedia ...
Ἄρης - Ἡρακλῆς


     ἐπειδὴ δὲ πλησίον ἐ-γένοντο ἀλλήλων, ἀκοντίζει ὁ Μακεδὼν τὴν λόγχην ἐκ συμμέτρου διαστήματος (διάστημα· μέτρον), ὁ δὲ ἕτερος παρ-εκ-κλίνας τι τὴν πληγὴν φθάνει (Lat. praevenit). ἔπειτα δὲ ὁ μὲν τὴν σάρισαν ἐπ-έ-φερεν, ὁ δὲ πατάξας αὐτὴν τῷ ῥοπάλῳ ἔ-θραυσεν.

martes, 25 de junio de 2019

Morice, Easy Greek Stories, 119. Duelo singular entre un Macedonio y un Ateniense (1/4)

     ὁ βασιλεὺς ᾿Αλέξανδρος ἐ-ποιεῖτό ποτε μεγάλας ἑστιάσεις (Lat. convivium) τῶν φίλων, ἐν δὲ τῷ πότῳ συν-έ-βη ἄξιον τί μνήμης γενέσθαι (inter bibendum accidit aliquid memoriā dignum).

     ἦν γὰρ ἐν τοῖς ἑταίροις Μακεδών τις, ὀνόματι Κόραγος, ῥώμῃ (ῥώμη: κράτος) τε σώματος δια-φέρων (Lat. notabilis, conspicuus) καὶ πολλάκις ἐν πολλαῖς μάχαις πε-φασμένος (< φαίνω) ἄριστος. παρ-οξυνθεὶς οὖν οὗτος ὑπὸ τῆς μέθης (· καλῶς ἔιχε μέθης) πρου-καλέσατο μονομαχῆσαι Διώξιππον τὸν ᾽Αθηναῖον, ἀθλητὴν ἄνδρα, καὶ ἐν τοῖς λαμπροτάτοις ἀγῶσιν ἐ-στεφανωμένον.

καλῶς ἔιχε μέθης


     ἐπειδὴ δὲ ὁ Διώξιππος οὐκ ἀν-έ-νευσεν (Lat. renuit, recusauit), ἔ-ταξεν ὁ βασιλεὺς ἡμέραν τῆς μάχης.

     συν-ῆλθον οὖν πολλαὶ μυριάδες ἀνθρώπων ἐπὶ τὴν θέαν, καὶ οἱ μὲν Μακεδόνες καὶ ὁ βασιλεὺς ὑπ-ῆρχον (Lat. favebant) τῷ Κοράγῳ εἰκότως (Lat. ut par erat) κατὰ τὸ ὁμό-φυλον, οἱ δὲ Ἕλληνες αὖ τῷ Διωξίππῳ.

lunes, 10 de junio de 2019

Morice, Easy Greek Stories, 118. Llegó león y salió zorro

     Λύσανδρος ὁ Λακεδαιμόνιος, ἕως ἐν τῇ ἑαυτοῦ πατρίδι ἦν, τοὺς τοῦ Λυκούργου νόμους πολλῇ σπουδῇ δι-ε-φύλασσε.

     μέτριαν (μέτριος· μέτριά ἐστι τὰ μέτρον ἔχοντα καὶ οὐκ ἄνευ μέτρου ὄντα) τε γὰρ τὴν δίαιταν εἶχε, καὶ ἐ-γυμνάζετο ἐν τῇ παλαίστρᾳ, τρυφῆς δε καὶ ἀκολασίας (Lat. luxus et intemperantia) πάσης ὅλως ἀπ-είχετο· ὥστε ἔ-δοξε πᾶσιν ἀγαθὸς ἀνὴρ εἶναι καὶ ἐπιμελὴς (· σπουδαῖος) περὶ τοὺς νόμους.

     ἐπειδὴ μέντοι ἀφίκετο εἰς τὴν ᾿Ασίαν στρατηγῶν, οὐχ ὅμοια ἐ-ποίει· ἀλλ’ ἀπ-έ-στη (ἀφίστημι· ἀπέρχομαι) τοῦ πατρίου τρόπου, καὶ πρὸς ἡδονὰς παντοίας ἀπο-κλίνων ἐ-γένετο αὐτῶν τῶν Ἰώνων τρυφερώτερος.

     ἰδοῦσα οὖν αὐτὸν πρὶν (Lat. aliquando) μὲν σπουδαῖον ἄνδρα γενόμενον, νῦν δὲ οὐκέτι, εἶπε γυνή τις, ὅτι λέων ἀφ-ικόμενος ἐκ τῆς Ἐλλάδος γέ-γονεν ἐν τῇ Ἀσιᾳ ἀλώπηξ.


lunes, 3 de junio de 2019

Morice, Easy Greek Stories, 117. Licurgo y la parábola de los dos cachorros (2/2)

     τοσαῦτα μὲν οὖν ὁ Λυκοῦργος εἶπε.


     μετὰ δὲ ταῦτα, στῆσας παρ’ αὐτοῖς  λαγών τινα καὶ ἅμα ὄψα, μεθ-ῆκε (< μεθίημι· ἐάω ἀπελθεῖν) τοὺς σκύλακας ἀμφοτέρους ἐπὶ τὰ ἐ-σκευασμένα (· τοῦτ’ ἐστιν, ἐπὶ τὸν λαγών τε καὶ τὰ ὄψα).

     εὐθὺς  οὖν ὁ μὲν κατ’ οἶκον τραφεὶς ὥρμησεν (ὀρμάω· ἐπιβάλλομαι) ἐπὶ τὰ ὄψα· 

     ὁ δὲ ἕτερος, ἀμελήσας τούτων (ἀμελέω τούτου· ἀπολείπω τοῦτον), κατ-έ-λαβε τὸν λαγὼν, καὶ ἐ-σπάραξεν (σπαράσσω, Lat. discerpo) αὐτὸν.

     δείξας δὲ καὶ ταῦτα ὁ Λυκοῦγος ἔλεξε τοιάδε.
     «ὁρᾶτε μὲν, ὦ ἄνδρες Σπαρτιᾶται, τοὺς σκύλακας, οἷα ἑκάτερος ποιεῖ. δεῖ δὲ ὑμᾶς νομίζειν, ὅτι οὐ μνον ἐν κυσίν, ἀλλὰ καὶ ἐν ἀνθρώτοις, τὸ τοιόνδε φιλεῖ (εἴωθα, Lat. solet) γίγνεσθαι.

     οἱ μὲν γὰρ εἰς φιλοπονίαν πε-παιδευμένοι ἐκ-βαίνουσιν ἀνδρεῖοι. οἱ δὲ τρυφερῶς (< τρῦφαι· Lat. deliciae) ζῶντες μαλακοί τε γίγνονται καὶ ἄχρηστοι.»

lunes, 27 de mayo de 2019

Morice, Easy Greek Stories, 116. Licurgo y la parábola de los dos cachorros (1/2))

     βουλόμενος ὁ Λυκοῦργος προ-τρέπειν τοὺς Σπαρτιάτας πρὸς ἀρετῆς ἐπιτηδεύματα (· μελετήματα) ἐ-νουθέτησεν (νουθετέω· μέμφομαι) αὐτοὺς ὧδε. 

     δύο σκύλακας* λαβὼν ἀπὸ τῆς αὐτῆς μητρὸς, ἔ-τρεφε χωρὶς ἀλλήλων (ἕτερος ἄνευ ἑτέρου) ἤθεσιν (τὸ ἦθος cfr. ethos) ἀνομοίοις. 

δύο σκύλακες

    τὸν μὲν γὰρ κατ’ οἶκον ἔ-σωζεν, ὄψα τε διδοὺς καὶ ἄλλην τρυφὴν·
    τὸν δὲ ἠνάγκαζε θηρᾶν λ
αγὼς ἐν τοῖς ὄρεσι.

λαγώς

     καὶ ἐ-γένετο ἑκάτερος ἐν χρόνῳ ὅμοιος τῇ τροφῇ· τούτους οὖν τοὺς σκύλακας ἔχων παρ-ῆλθεν ὁ Λυκοῦργος ἐς τὸ κοινόν· δείξας δὲ αὐτοὺς, 
     «οἵδε γε», ἔ-φη, «οἱ σκύλακες τῆς αὐτῆς μητρός εἰσιν. ἐπειδὴ δὲ ἐναντίως ἀλλήλοις τε- θραμμένοι εἰσί, διὰ ταῦτα ἀνόμοιοι ἐκ-βεβήκασιν (< ἐκβαίνω). ὁ μὲν γὰρ αὐτῶν ἀγαθός ἐστιν· ὁ δὲ πρὸς πάντα ἀχρεῖος (· ἀδύνατος).» 


lunes, 20 de mayo de 2019

Morice, Easy Greek Stories, 109. La discusión de dos poetas

τε-θνηκότες ποτε ποιηταὶ δύο ἐν Ἅιδου [sc. οἴκῳ] ἐ-στασίαζον (στασιάζω· λόγοις μάχομαι)·

ἔ-φη γὰρ ἑκάτερος (Lat. uterque), ὡς κράτιστος πάντων ποιητῶν αὐτός ἐστι. τούτου οὖν τοῦ πράγματος τήν κρίσιν κοινῇ (· ἅμα) ἐπ-έ-τρεπον τῷ Διονύσῳ, ἐπεὶ ἐ-δοκεῖ ἐκεῖνος τῆς μουσικῆς ἔμπειρος (cfr. Lat. peritus) εἶναι.

Dionysos

ὁ μὲν οὖν ἕτερος (Lat. alter) τῶν ποιητῶν ἔ-φη, δεῖν ἑκάτερον προ-φέρειν τὰ ἑαυτοῦ ποιήματα, ἵνα ἀνα-γνοὺς αὐτὰ ὁ Διόνυσος ἔχοι (ἔχειν· δύνασθαι) εἰπεῖν, ὁπότερος (Lat. uter) κρείσσων εἴη.

ὁ δὲ ἕτερος ἀντ-εῖπεν, «ὦ μιαρὲ σὺ! οὐκ ἐξ ἴσου (δικαίως) ἀγωνιούμεθα, ἢν (· ἐὰν) ἐκεῖνά γε ποιῶμεν. τὰ γὰρ σὰ ποιήματά σοι συν-τέ-θνηκεν, ὥστε ἕξεις αὐτὰ προ-φέρειν. τὰ δὲ ἐμὰ οὐκ ἐνθάδε (· ἐν Ἅιδου) ἐστὶν, ἀλλ’ ἄνω ἐπὶ τῆς γῆς· ἔστι γὰρ ἀθάνατα.»